วศินบุรี นักทำลายจินตนาการ

วศินบุรี นักทำลายจินตนาการ


{#วศินบุรี01.jpg}

 

โดย : พิมพ์พัดชา กาคำ

 

 

หากพูดถึงเซรามิค หลายคนอาจนึกถึงจังหวัดลำปาง แต่ถ้าพูดถึงโอ่งมังกร ย่อมหมายถึงราชบุรีแน่นอน

 

ปัจจุบันยังคงมีโรงงานผลิตโอ่งถึง 50 แห่ง และกว่าร้อยละ 90 ยังคงผลิตแบบดั้งเดิมอยู่

ติ้ว - วศินบุรี สุพานิชวรภาชน์ ทายาทรุ่นที่ 3 หรือ 3 Generation (3 G) ของแท้ จากโรงงานเถ้าฮงไถ่ สามารถผสมผสานงานปั้นโอ่ง จากที่ใช้ในครัวเรือนเป็นหลัก สู่งานศิลปะสำหรับตกแต่งบ้านที่มีมูลค่าราคาสูงขึ้น


 ปัจจุบันเถ้าฮงไถ่ มีธุรกิจโรงแรมเปิดใหม่ยังไม่แกรนด์โอเพนนิ่ง ชื่อ Cera Resort ที่เขามีโอกาสได้ออกแบบตามจินตนาการทั้งหมด 3 ห้อง ส่วนอีก 2 ห้องออกแบบโดยศิลปินรุ่นน้อง หนุ่มติ้วเลือกชะอำเป็นทำเลทำโรงแรม เพราะเขาชอบทะเล ได้นั่งนิ่งๆ มองฟ้า มองทะเล รู้สึกผ่อนคลายเกิดจินตนาการ เพื่อสร้างงานใหม่ๆ

 

 

 นับเป็นอีกก้าวของหนุ่มผู้ขยันสร้างจินตนาการ แต่... ก็ชอบทำลายด้วยเหมือนกัน


{#วศินบุรี02.jpg}


โรงแรมนี้ถือเป็นสไตล์ของเราเลยใช่ไหม 


 การที่เรามีโอกาสได้ไปพักโรงแรมต่างๆ สิ่งที่ตอบโจทย์มากที่สุดก็คือ เราต้องการความสงบ ความนิ่ง แต่มีการบริการที่ดี คุณมาถึงไม่ต้องทำอะไรแล้ว ทุกสิ่งทุกอย่างพร้อมรออยู่แล้ว ผมมองว่าถ้าเป็นไปได้ อยากจะให้คนที่มาพักมาถึงไม่ต้องทำอะไร แค่มาพักผ่อนสบายๆ แล้วก็จบ เพราะเวลาที่ผมไปพักผ่อนที่โรงแรม ผมก็ชอบแบบนั้น ชอบอยู่นิ่งๆ เงียบๆ ไม่ต้องมีกิจกรรม ไม่ต้องสันทนาการอะไรเยอะ เรารู้สึกพอ สบายใจ และมีความสุข ต้องการแค่นั้น


คอนเซปต์ของโรงแรมนี้คืออะไร


 ผมพยายามดูในส่วนที่ผมรับผิดชอบก็คือ การออกแบบ ทำเซรามิค เอาสิ่งที่เรามี สิ่งที่เราเป็น ก็คือความสุขของสีสัน เพราะสีสันก็คือจินตนาการ ผมว่า ให้ที่นี่เป็นจุดเริ่มของจินตนาการ ผมใช้คำว่าจุดเริ่ม หมายความว่า คุณจะสานต่อหรือไม่ มันอยู่ที่คุณแค่นั้นเอง แต่เราสามารถเป็นจุดที่ตั้งต้นให้คุณได้ ความจริงสิ่งที่เหลือ คือสิ่งที่คุณต้องทำต่อ ไม่มีประโยชน์ถ้าเราจะมีแค่จินตนาการ เหมือนคำพูดที่ว่า จินตนาการสำคัญกว่าความรู้ แต่ผมพูดเสมอว่า เราต้องทำลายจินตนาการ ก็คือทำจินตนาการให้เป็นจริง พอเป็นจริงแล้วมันก็ไม่เป็นจินตนาการอีกต่อไป ผมสนุกที่จะทำลายจินตนาการ หากจะต่อยอดไปอีก เราก็ต้องสนุกที่จะทำลายจินตนาการ และสนุกที่จะจินตนาการต่อ เพื่อที่จะทำลายมันอีกเรื่อยๆ  


{#วศินบุรี03.jpg}



สามห้องที่คุณกำลังทำอยู่ จินตนาการ เป็นอย่างไรบ้าง


 เป็นแนวทดลองมากกว่า เลือกไม่ถูกว่าอยากได้แบบไหน แต่ละห้องก็เลยแตกต่างกันไป ห้องหนึ่งเป็นแนวสนุก สีสันเซรามิคหลากหลายเยอะมาก เป็นโมเสส อีกห้องเหมือนกับว่า เราอยู่อินดอร์แต่ฟีลเหมือนอยู่เอาท์ดอร์ เหมือนกำลังก่อสร้าง มีโครงของตู้เสื้อผ้า มีครั้งหนึ่งขำมาก อย่างที่บอกผมไม่ได้ไปดูโรงแรมตลอดเวลา ครั้งหนึ่งทำขึ้นโครงตู้ ตอกอะไรเสร็จหมดแล้ว พอไปอีกที อ้าวหายไปไหนไม่รู้ ปรากฏว่าช่างก่อสร้างนึกว่าเป็นนั่งร้าน ก็เลยรื้อออกไป แต่ตอนนี้ทำใหม่เสร็จแล้ว 


งานออกแบบ 3 ห้องเสร็จแล้วทั้งหมด?


 ยังไม่เสร็จดี คือตอนนี้ผมติดภารกิจที่จะทำงานเพื่อชุมชนก่อน พูดถึงโรงแรมสำหรับผมก็ถือว่าเป็นสิ่งใหม่ต้องเรียนรู้ ยังมีตรรกะอีกหลายๆ อย่าง รวมกัน ผมมองว่าเราจะใช้สิ่งที่เราได้รับมา แล้วค่อยๆ พัฒนาต่อไปได้อย่างไรมากกว่า ออกตัวว่ายังมีหลายสิ่งหลายอย่างที่เราอยากทำ แต่ว่าวันหนึ่ง เราต้องทำฝันอันนี้ให้เป็นจริงขึ้นมาด้วย


{#วศินบุรี04.jpg}


แสดงว่าเคยฝันไว้เหมือนกันว่าจะมีโรงแรม?


 (หัวเราะ) ผมว่ามันเป็นฝันที่นึกไม่ถึงมากกว่า ไม่รู้สิ บางคนไม่กล้าที่จะฝันด้วยซ้ำไป ทุกอย่างมันยากตรงจุดเริ่ม ถ้าเรามีจุดเริ่มแล้ว ก็อยู่ที่เราจะเดินต่อไปยังไงมากกว่า อย่างที่บอก จุดเริ่มของจินตนาการ เราต้องทำลายมันให้เป็นจริง
สรุปแล้ว 5 ห้องนี้ ต้องราคาแพงที่สุดเลยใช่ไหม


 อาจจะแพงที่สุด (หัวเราะ) เพราะว่ามันเป็นการรวมของสองห้อง เนื่องจากว่ามันอาจจะเป็นจุดที่สนุก แตกต่าง คนอยากมาพัก ผมอยากให้ฟีล 5 ห้องมันต่างกันไปเลย สมมุติคุณอยู่  5 วัน ไม่จำเป็นต้องพักห้องเดียวกัน อาจจะลองพักทุกห้อง ถ้าเป็นผมนะ คนส่วนใหญ่จะทำในสิ่งที่คุ้นเคย เช่น โรงแรมนี้อยู่สบายและคุ้นเคยก็จะพักโรงแรมนี้ตลอด สำหรับผมอยากจะค้นหาความแปลกใหม่ โรงแรมใหม่ๆ คนอื่นอาจจะคิดว่าห้องนี้อยู่สบายดีขี้เกียจย้าย แต่ผมจะรู้สึกว่า ห้องนี้อยู่สบายดีนะ แล้วห้องอื่นล่ะเป็นยังไง สบายหรือเปล่า ก็จะลองย้ายห้องดู (หัวเราะ)


ห้องพักสบาย บรรยากาศดี อาหารต้องอร่อยด้วยใช่ไหมคะ


 ผมว่ามันคล้ายกับการทำเซรามิคครับ เราต้องมีจุดยืนของเราก่อนว่าเราจะทำแบบนี้ ประมาณนี้ แต่จะทำอย่างไรให้ครอบคลุม ความชอบที่แตกต่างมันก็มีอยู่ แต่อะไรที่เป็นตัวของเราเองก็ต้องมีด้วย ต้องหาจุดที่ลงตัวให้ได้ แน่นอนเราอยู่ใกล้ทะเลก็ต้องมีอาหารทะเล จุดนี้ผมขออนุญาตออกตัวเลย เพราะส่วนนี้เรามีหัวหน้ากลุ่มรับผิดชอบอยู่ เราต้องเรียนรู้กันต่อไปว่าจะทำอย่างไรให้ดีที่สุด ตรงใจกลุ่มเป้าหมายที่สุด เพราะจริงๆ แล้ว ตอนนี้เรายังไม่รู้ว่ากลุ่มเป้าหมายที่จริงจังคือใคร ผมว่าการทำธุรกิจมีการเซอร์ไพรส์ได้ตลอดเวลา ถือว่าเป็นการทดลองที่เราต้องเรียนรู้ 


{#วศินบุรี05.jpg}

ช่วงนี้ก็เลยพักงานออกแบบ ไปทำงานชุมชนก่อน


 ครับ ตอนนี้ผมมีงานชื่อ "ปกติศิลป์ Art Normal" ทุกบ้านคือแกลอรี ทุกที่คือหอศิลป์ (เปิดงานไปเมื่อวันเสาร์ที่ 17 มกราคม 2554) เราจะจัด 75 จุด ทั่วจังหวัดราชบุรี เริ่มตั้งแต่ริมเขื่อน บนรถเมล์โดยสาร บนรถตุ๊กๆ เรือข้ามฟาก ร้านโชห่วย ร้านตัดผม เขียงขายหมู ร้านก๋วยเตี๋ยว ร้านกาแฟ ทั่วเมือง เป็นอีกความฝันของผมที่อยากจะให้ศิลปะมาอยู่ในชุมชนบ้านเกิดมานานแล้ว


 แต่ว่าฝันนี้เป็นฝันที่ใหญ่เกินตัวมากเหมือนกัน เพราะจริงๆ ต้องเป็นความฝันของหลายๆ คนมาเจอกันมากกว่า ไม่สำเร็จได้หรอกถ้าเราฝันคนเดียว โชคดีที่ความฝันของเรามีแนวร่วม กลุ่มน้องๆ เยาวชนที่ทำงานศิลปะเองก็สนใจมาก ความฝันของเราต้องการคนที่มีศักยภาพมาเป็นแนวร่วม เช่น จังหวัด รัฐบาล หรือหลายสิ่งหลายอย่างที่เขามีอำนาจตัดสินใจโดยตรง ทำให้เราสามารถทำความฝันให้เป็นจริงขึ้นมาได้ เป็นต้นแบบให้หลายๆ ชุมชนเล็กๆ ที่ไม่ใช่เมืองท่องเที่ยวจ๋าอย่างจังหวัดราชบุรีมีความน่าสนใจขึ้นมา


เป็นการเพิ่มจุดขายให้กับชุมชน เพิ่มจำนวนนักท่องเที่ยว 


 ตอนแรกผมไปคุยกับหลายๆ คน เขาก็มองว่าถ้าทำแล้วก็จะได้เพิ่มจำนวนนักท่องเที่ยวให้มาเที่ยวราชบุรีกันเยอะๆ แต่ผมกลับไม่ได้มองแบบนั้น เป้าหมายของผมไม่ได้เพิ่มจำนวนนักท่องเที่ยว เป้าหมายของผมคือชุมชนต้องเข้มแข็งก่อน ชุมชนของเราต้องมาก่อน นักท่องเที่ยวคือของแถม หลายๆ หน่วยงานเขามีเป้า เขามีฝันแบบนั้น แต่ของผมฝันอีกอย่าง แต่ว่าเราจะเจอกันตรงกลางยังไง จริงๆ นะผมว่าเราต้องเข้มแข็งก่อน ก่อนที่จะมีปริมาณนักท่องเที่ยวมหาศาล ถ้าเราไม่เข้มแข็ง เราโตโดยที่ไม่มีรากฐานมั่นคง เราอาจจะสูญเสียอะไรบางสิ่งบางอย่างตลอดไป เมื่อนั้นอาจไม่สามารถเรียกอะไรกลับคืนมาได้


สิ่งที่เราทำไปก็จะเหนื่อยเปล่าๆ ใช่ไหม


 ไอ้เหนื่อยเปล่าๆ น่ะ ผมไม่กลัวหรอก กลัวแต่ว่า บ้านเราจะพังเท่านั้นเอง ไม่ได้บอกว่าสิ่งที่เราคิดมันถูกนะ แต่เราคิดในพื้นฐานที่ว่า บ้านเราเมืองเราจะต้องไม่พัง เราไม่ได้เปลี่ยนแปลงบ้านเราเพื่อให้เขามาหาเรา หลายคนบอกว่าผมคิดนอกกรอบเกินไป ไม่ใช่นะ ผมไม่ได้คิดนอกกรอบ แต่ผมคิดในกรอบให้กว้างที่สุด กรอบของผมสามารถยืดหยุ่นได้ขยายได้ ทำไมคุณต้องออกไปนอกกรอบเพื่อไปหาเขา ทำไมไม่ให้เขาเข้ามาหาเราในกรอบของเราเอง เช่น ทำไมเราต้องเปลี่ยนบ้านเรา ทำไมเราต้องสร้างโน่นสร้างนี้เพื่อให้เขาเข้ามาหา ในเมื่อสิ่งที่เรามีอยู่แล้วมันดีจะตาย 


{#วศินบุรี06.jpg}


สิ่งเหล่านี้เราได้จากการไปพบเห็นที่เมืองนอกมาใช่ไหม?


 ใช่ เป็นสิ่งที่ผมได้กลับมาด้วย และผมก็อยากให้คนอื่นๆ ได้สิ่งนี้ไปด้วย อย่างเด็กๆ เยาวชน บางคนเขาไม่มีโอกาสไปเห็นแบบเรา และเราก็มีโอกาสได้ทำโน่นทำนี่อยู่ตลอดเวลา ผมไม่ได้บอกว่า ผมเก่งนะ เพียงแต่ผมโชคดีที่มีคนให้โอกาสได้ทำโน่นทำนี่ ถ้าเราไม่ใช้โอกาสก็ถือว่าเสียโอกาสไปเปล่าๆ


ถ้ามางานปกติศิลป์ Art Normal ที่จังหวัดราชบุรี จะได้เห็นอะไรบ้างคะ 


 เราจะได้เห็นศิลปินชาวบ้านที่เขาไม่เคยทำงานศิลปะมาก่อน  ขอบอกว่างานนี้ศิลปินหลายคนมาเห็นแล้วก็บอกว่า โห... กูขอถอนตัวดีกว่า ไม่เป็นศิลปินแล้วอายเขาว่ะ (หัวเราะ) เยอะมาก และเราจะได้เห็นงานศิลปะของศิลปินไทยระดับโลก เช่น คุณจิตสิงห์ สมบุญ ดีไซเนอร์ของ Playhound  คุณวสันต์ ผึ่งประเสริฐ ที่เป็นช่างภาพ 1 ใน 3 ที่เก่งที่สุดของเมืองไทย ศักดิ์วุฒิ วิเศษมณี ทำงานศิลปะที่เป็นรูปพระบรมสาทิสลักษณ์ของในหลวงที่ใหญ่มาก 7 เมตร สูง 10 เมตร ตั้งอยู่กลางห้าแยกกลางเมืองราชบุรี และมีเรือข้ามฟากที่มีผลงานของ หม่อมหลวงโต จิราธร จิรประวัติ และ คุณทวีศักดิ์ ศรีทองดี


แม้กระทั่งเรือข้ามฟากด้วย?


 ใช่ครับ บนหลังคาเรือข้ามฟากกลายเป็นผลงานของพี่ๆ ทั้งสองคนคือ หม่อมหลวงโตกับพี่ทวีศักดิ์ ร้านเขียงขายหมูแทนที่คุณจะไปซื้อหมูอย่างเดียว คุณจะได้เห็นงานศิลปะด้วย ทุกคนมีส่วนร่วมในงานศิลปะ สิ่งที่ผมมองคือเราได้เรียนรู้สิ่งที่เขาต้องการ หลายคนมองว่าเราทำเป็นคอนเซปชวลอาร์ต เอาชุมชน เอาชาวบ้านมาเป็นส่วนหนึ่งของงาน


 แต่ผมไม่ได้มองอย่างนั้น แทนที่เราจะเรียกเขาว่าเป็นฟอลโลเวอร์ เป็นคนที่ตามเรา แต่เราคือฟอลโลเวอร์เขามากว่า เป็นคนที่ตามเขา ดูว่าเขาต้องการอะไร แล้วเราจะเรียนรู้จากเขาได้อย่างไร งานทั้งหมดทั้งหลายที่ทำก็เพื่อชุมชน ดูว่าชุมชนพร้อมขนาดไหน พร้อมตรงไหน เขาอยากได้อะไร เพื่อที่เราจะได้ตอบสนอง


หากจะไปชมงานควรเริ่มตรงไหน จะแนะนำอย่างไรคะ


 ง่ายที่สุดก็เริ่มจากที่โรงงานเถ้าฮงไถ่ของเราก็ได้ หรือเริ่มจากหอศิลป์ในเมือง ที่ติดกับพิพิธภัณฑ์สถานแห่งชาติจะมีแผนที่ให้ เราทำอาร์ตแมพครั้งแรกของจังหวัดราชบุรี บนถนนของราชบุรีตอนนี้ คนราชบุรีอาจจะงง เพราะจู่ๆ ก็มีอะไรแปลกๆ มีลูกศรชี้ มีเส้นทางจักรยานขึ้นมา จุดนั้นคือจุดที่เราทำขึ้นมาบนถนน ถ้าคนที่ไม่มีแผนที่เดินไปตามลูกศรก็จะเจองานศิลปะ แต่ถ้ามีแผนที่ก็ดีเพราะจะมีข้อมูลรายละเอียดของงานศิลปะด้วย งานจะมีไปถึง 19 กุมภาพันธ์ ปีหน้า ต้องการทราบรายละเอียด สามารถค้นหาได้จากคำว่าปกติศิลป์ครับ